دلهره و هیجان از مهم‌ترین ابزارهای تأثیرگذاری در تئاتر هستند. تماشاگر زمانی با یک نمایش همراه می‌شود که احساس کند اتفاقی مهم در شرف وقوع است؛ اما هنوز نمی‌داند دقیقاً چه اتفاقی خواهد افتاد.
ایجاد این احساس، صرفاً با فریاد، موسیقی ترسناک یا اتفاقات ناگهانی امکان‌پذیر نیست. دلهره در تئاتر نتیجه‌ی ترکیب هوشمندانه‌ی عناصر مختلف نمایش است.

همیشه لازم نیست اتفاق ترسناک یا هیجان‌انگیز را مستقیماً نشان دهید؛
گاهی انتظار برای وقوع یک اتفاق، از خود اتفاق تأثیرگذارتر است.

⚠ استفاده بیش از حد از موسیقی و صدا

اگر هر لحظه با موسیقی یا صدای شدید همراه باشد، مخاطب به‌تدریج نسبت به آن بی‌حس می‌شود.

⚠ شوک‌های مکرر

اتفاقات ناگهانی زمانی مؤثرند که محدود و هدفمند باشند. تکرار مداوم آن‌ها تأثیرشان را کاهش می‌دهد.

⚠ بازی اغراق‌آمیز

ترس و اضطراب واقعی همیشه با فریاد و حرکات بزرگ نشان داده نمی‌شود. کنترل و ظرافت در بازی می‌تواند بسیار تأثیرگذارتر باشد.

تمرین «اتفاقی که هنوز رخ نداده»

1. یک شخصیت را در فضایی کاملاً عادی قرار دهید.
2. یک نشانه کوچک از وجود یک خطر یا راز وارد صحنه کنید.
3. بدون نشان دادن مستقیم خطر، واکنش شخصیت را تغییر دهید.
4. چند ثانیه سکوت ایجاد کنید.
5. اجازه دهید مخاطب خودش حدس بزند چه اتفاقی در حال نزدیک شدن است.

این تمرین به بازیگر و کارگردان کمک می‌کند متوجه شوند چگونه می‌توان بدون استفاده از ابزارهای پرزرق‌وبرق، تنش را از طریق انتظار و اطلاعات ناقص ایجاد کرد.

جمع‌بندی

ایجاد دلهره و هیجان در تئاتر یک تکنیک واحد نیست؛ بلکه نتیجه‌ی هماهنگی میان
بازی، ریتم، سکوت، نور، صدا، طراحی صحنه و نحوه ارائه اطلاعات
است.
بهترین اجراها معمولاً به جای آنکه تمام احساسات را مستقیماً به مخاطب تحمیل کنند،
فضایی ایجاد می‌کنند که تماشاگر خودش شروع به حدس زدن، انتظار کشیدن و احساس کردن کند.