قسمت اول

بسم الله الرحمن الرحیم

منت خدای را عزّ و جلّ که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممدّ حیاتست و چون برمی‌آید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و بر هر نعمتی شکری واجب.

«اِعمَلوا آلَ داوُدَ شُکراً وَ قَلیلٌ مِن عِبادیَ الشَّکور»

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی‌دریغش همه جا کشیده. پردهٔ ناموس بندگان بگناه فاحش ندرد و وظیفهٔ روزی بخطای منکر نبرد.

فراش باد صبا را گفته تا فرش زمرّدین بگسترد و دایهٔ ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات را در مهد زمین بپرورد. درختان را بخلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر گرفته و اطفال شاخ را بقدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده. عصارهٔ نالی بقدرت او شهد فایق شده و تخم خرمائی بتربیتش نخل باسق گشته.

در خبرست از سرور کاینات و مفخر موجودات و رحمت عالمیان و صفوت آدمیان و تتمهٔ دور زمان، محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم.

هر گاه که یکی از بندگان گنه‌کار پریشان‌روزگار دست انابت بامید اجابت بدرگاه حق جلّ و علا بر دارد، ایزد تعالی در وی نظر نکند، بازش بخواند، باز اعراض کند، بازش بتضرّع و زاری بخواند. حق سبحانه و تعالی فرماید: «یا ملائکتی قد استحییتُ مِن عبدی و لیس له غیری فقد غفرتُ لهُ»؛ دعوتش را اجابت کردم و حاجتش برآوردم که از بسیاری دعا و زاری بنده همی شرم دارم.

عاکفان کعبهٔ جلالش بتقصیر عبادت معترف که «ما عبدناک حقّ عبادتک» و واصفان حلیهٔ جمالش بتحیّر منسوب که «ما عرفناک حقّ معرفتک».

یکی از صاحبدلان سر بجیب مراقبت فرو برده بود و در بحر مکاشفت مستغرق شده. حالی که از این معامله باز آمد، یکی از دوستان گفت: «ازین بُستان که بودی ما را چه تحفه کرامت کردی؟» گفت: «بخاطر داشتم که چون بدرخت گل رسم، دامنی پر کُنم، هدیهٔ اصحاب را. چون برسیدم بوی گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت.»