ذکر جمیل سعدی که در افواه عوام افتاده است و صیت سخنش که در بسیط زمین رفته و قصب‌الجیب حدیثش که همچون شکر می‌خورند و رقعهٔ منشآتش که چون کاغذ زر می‌برند، بر کمال فضل و بلاغت او حمل نتوان کرد، بلکه خداوند جهان و قطب دایرهٔ زمان و قائم‌مقام سلیمان و ناصر اهل ایمان، اتابک اعظم، مظفرالدنیا و الدین، ابوبکر بن سعد بن زنگی، ظلّ الله تعالی فی ارضه، ربّ ارض عنه و ارضه، به عین عنایت نظر کرده است و تحسین بلیغ فرموده و ارادت صادق نموده؛ لاجرم کافهٔ انام، از خواص و عوام، به محبت او گراینده‌اند، که «الناس علی دین ملوکهم».
گِلی خوشبوی در حمام روزی رسید از دست محبوبی به دستم. بدو گفتم که مشکی یا عبیری که از بوی دلاویز تو مستم؟ بگفتا من گِلی ناچیز بودم و لیکن مدتی با گل نشستم، کمال همنشین در من اثر کرد وگرنه من همان خاکم که هستم.
اللهم متّع المسلمین بطول حیاته و ضاعف جمیل حسناته و ارفع درجة أودّائه و ولاته و دمّر علی أعدائه و شناته، بما تُلی فی القرآن من آیاته. اللهم آمِن بلده و احفظ ولده، لقد سعد الدنیا به دام سعده و أیّده المولی بألویة النصر، کذلک ینشأ لینة هو عرقها و حسن نبات الأرض من کرم البذر.
ایزد تعالی و تقدّس، خطهٔ پاک شیراز را به هیبت حاکمان عادل و همت عالمان عامل تا زمان قیامت در امان سلامت نگه داراد.
دیدگاه کاربران
نظر یا تجربه خود را درباره این مطلب با دیگران به اشتراک بگذارید.